آموزش علوم کامپیوتر

درس سوم: متغیرها و انواع داده

تصور کنید که در حال سازماندهی وسایل خود هستید. شما وسایل مختلف (مثل کتاب، لباس، یا ابزار) را در جعبه‌های مختلفی قرار می‌دهید و روی هر جعبه یک برچسب می‌زنید تا بدانید داخل آن چیست.

در برنامه‌نویسی، متغیرها دقیقاً مثل همین جعبه‌ها هستند. شما می‌توانید اطلاعاتی (مثل یک عدد، یک متن یا یک مقدار بولی) را در آن‌ها ذخیره کنید و با استفاده از نامی که برای آن انتخاب کرده‌اید، به آن اطلاعات دسترسی داشته باشید.

بخش ۱: تعریف و استفاده از متغیرها

برای تعریف یک متغیر در پایتون، فقط کافی است یک نام برای آن انتخاب کنید و با استفاده از علامت = یک مقدار به آن اختصاص دهید.

یک متغیر به نام ‘age’ ایجاد کرده و مقدار 25 را در آن ذخیره می‌کنیم#

age = 25

یک متغیر به نام ‘name’ ایجاد کرده و یک متن را در آن ذخیره می‌کنیم#

“name = “Ali

# حالا می‌توانیم از این متغیرها در تابع ()print استفاده کنیم

print(name)

print(age)

نکات مهم برای نام‌گذاری متغیرها:

  • نام متغیر باید با یک حرف یا علامت _ شروع شود.
  • نمی‌تواند با عدد شروع شود.
  • شامل فاصله یا علامت‌های خاص (مثل @ یا #) نباشد.
  • پایتون به حروف بزرگ و کوچک حساس است، بنابراین name با Name فرق دارد.

بخش ۲: انواع داده‌های اصلی

هر مقداری که در یک متغیر ذخیره می‌شود، یک نوع داده (Data Type) خاص دارد. پایتون به صورت خودکار نوع داده را تشخیص می‌دهد، اما دانستن آن‌ها برای ما ضروری است.

  • اعداد صحیح (Integers): برای اعداد کامل، چه مثبت و چه منفی.

x = 10

y = -5

  • اعداد اعشاری (Floats): برای اعداد دارای نقطه اعشار.

pi = 3.14

price = 19.99

  • رشته‌ها (Strings): برای متن. همیشه داخل علامت نقل قول (” یا ‘) قرار می‌گیرند.

“!message = “Hello, Python

‘city = ‘Tehran

  • بولی (Booleans): فقط دو مقدار True (درست) یا False (نادرست) را می‌توانند داشته باشند. این نوع داده در ساختارهای شرطی بسیار کاربردی است.

is_student = True

is_admin = False

تکلیف این درس

حالا که با متغیرها و انواع داده آشنا شدید، یک برنامه کوچک بنویسید که:

  1. یک متغیر به نام product_name با یک رشته (مثلاً “Laptop”) ایجاد کنید.
  2. یک متغیر به نام product_price با یک عدد اعشاری (مثلاً 1200.50) ایجاد کنید.
  3. یک متغیر به نام is_available با مقدار True ایجاد کنید.
  4. در نهایت، هر سه متغیر را با استفاده از تابع ()print نمایش دهید.

پس از انجام این تمرین، به درس بعدی می‌رویم که درباره عملگرها و کارهای مختلفی است که می‌توانید با این متغیرها انجام دهید.

پیمایش به بالا